Rola fazy „glide” we frog kicku

Wielu nurków uczących się frog kicka skupia się przede wszystkim na samym kopnięciu. Jak ustawić płetwy, jak poprowadzić ruch, jak wygenerować większy ciąg. Cała uwaga koncentruje się na fazie napędowej — czyli momencie, w którym płetwy rzeczywiście „pchają” wodę.

Tymczasem bardzo często najważniejsza część frog kicka zaczyna się dopiero chwilę później.

To właśnie faza glide.

Czyli moment, w którym nurek przestaje pracować płetwami i pozwala, aby ciało oraz sprzęt płynęły dalej dzięki energii wygenerowanej wcześniejszym ruchem.

I właśnie tutaj zaczyna się prawdziwa efektywność.

Początkujący nurkowie bardzo często niemal nie mają glide. Kopnięcia następują jedno po drugim, praktycznie bez przerwy. Płetwy cały czas pracują, bo cisza ruchu wydaje się utratą kontroli albo spadkiem prędkości.

Problem polega na tym, że pod wodą ciągła praca nóg bardzo szybko zaczyna generować chaos:

• większe zmęczenie,
• więcej ruchów korygujących,
• destabilizację trymu,
• wyższe zużycie gazu,
• większe wzbijanie osadu.

W efekcie nurek często wkłada ogromną ilość energii w utrzymanie ruchu, który mógłby odbywać się znacznie bardziej ekonomicznie.

Doświadczeni nurkowie zaczynają rozumieć coś zupełnie innego:
to nie kopnięcie jest najważniejsze.

Najważniejsze jest to, co dzieje się między kopnięciami.

Dobrze wykonany frog kick nie polega na ciągłym „mieleniu” wodą. Polega na wygenerowaniu odpowiedniego impulsu, a następnie wykorzystaniu glide — czyli naturalnego poślizgu całego układu przez wodę.

W praktyce oznacza to:

• mniej ruchów,
• mniejsze zmęczenie,
• lepszy trym,
• spokojniejszy oddech,
• większą kontrolę pozycji.

I właśnie dlatego doświadczeni nurkowie często wyglądają pod wodą tak spokojnie. Nie dlatego, że płyną wolniej, ale dlatego, że pozwalają wodzie wykonać część pracy za siebie.

Glide bardzo mocno pokazuje też jakość całej konfiguracji i techniki nurka.

Jeśli:

• trym jest niestabilny,
• pozycja niehydrodynamiczna,
• ruch zbyt agresywny,
• płetwy źle dobrane,
• albo kopnięcie niesymetryczne,

to glide praktycznie znika. Nurek natychmiast zaczyna zwalniać albo destabilizować pozycję, więc pojawia się potrzeba kolejnego kopnięcia. A to szybko prowadzi do ciągłego cyklu pracy nóg bez chwili „odpoczynku” dla ruchu.

Dlatego glide jest czymś znacznie więcej niż tylko chwilą bez kopania.

To test:

• hydrodynamiki,
• ekonomii ruchu,
• jakości trymu,
• kontroli oddechu,
• i umiejętności pracy z wodą zamiast walki z nią.

Bardzo dobrze widać to w środowiskach overhead. W jaskiniach i wrakach glide ma ogromne znaczenie, ponieważ ogranicza:

• wzbijanie osadu,
• chaos ruchu,
• zmęczenie,
• ilość korekt pozycji.

Spokojny glide pozwala poruszać się niemal „miękko”, bez agresywnego kopania i niepotrzebnego wzburzania wody.

Co ciekawe, wielu nurków odkrywa z czasem, że dobrze wykonany frog kick wcale nie powinien być odczuwany jako ciężka praca nóg. Przy odpowiednim rytmie ruch staje się płynny i niemal automatyczny:

• kopnięcie,
• glide,
• kolejne kopnięcie,
• glide.

To właśnie ten rytm tworzy prawdziwą efektywność.

I być może dlatego doświadczeni nurkowie często wyglądają tak, jakby płynęli bardziej siłą bezwładności niż mięśni.

Bo pod wodą najlepszy ruch bardzo często nie polega na wykonywaniu większej liczby kopnięć.

Polega na tym, żeby jedno dobre kopnięcie wystarczyło na dłużej.

Glide jest więc nie „przerwą” we frog kicku.

Jest jego najważniejszą częścią.